در واقع [مردم اين‌جا] با مردم جا های ديگر فرقی ندارند. می‌خواهند زندگیِ بی‌دردسری داشته باشند. هَری فکر های جورواجوری دارد که بايد فلان چيز و بهمان چيز را تغيير داد، ولی راستش، هيچ‌کس تو اين دِه نمی‌خواهد اوضاع را به هم بزند، حتی اگر به نفع خودشان هم باشد. مردم اين‌جا می‌خواهند کسی کاری به کارشان نداشته باشد که آن‌ها بتوانند زندگی‌شان را بکنند. دل‌شان نمی‌خواهد هی با اين مسأله و آن مسأله کلنجار بروند.

بازمانده‌ی روز، کازوئو ايشی‌گورو

*بهانه

** عکس از دوروتی لانگ: زن مهاجر، 1936

برچسب: رويداد، کتاب، عکس

سرنوشت آرمان‌گرايی، وازده‌گی، و واقع‌گرايی، فا.حشه‌گی است.

شب، در خيابان ها بلند است

و خدا هر روز خوشبخت تر می شود

بخواب

که گويی قرن هاست زن های محله

شانه هايت را در بغل می گيرند.

بی خوابی

پلک هايم را کوتاه تر کرده!

من از صبح می ترسم

برای يک معشوق مرده

ديگر دلتنگی ای نيست

که دست هايم نگران بلرزند،

و درست چند لحظه نگذرد

که خاطرات ام اميدوار شوند،

ايمان بياورند،

شاد شوند.

خدا چه حوصله ای دارد

با آواز های ترسناک رقصش می گيرد

از اين خبر دَمِ مادربزرگ تنگ شد،

و رنگ های اتاقم رفت.

روز هاست که قليان ها دود می کنند،

گذشته هايم را در قهوه خانه،

روز هاست، گناهانم

شيطانند، اميدوارند

و خدا تعبير می کند مرا،

پيش از آن که تو زيبا تر شوی

و آينده دردناک تر

هيچ کس نگفت:

که گناهان من، اندوه های بزرگی بودند

و يا شايد که من دختری زيبا با گذشته ای تلخ

آه ... من از کجا بدانم؟

که شايد تو همان مرگ مهربانی باشی

و شايد خدا همان مسافر مهربانی نباشد،

كه گناهانم را اعتراف کند

بوسه هايم را

عشق هايم را

لبخند ها و غم هايم را

تو چه فکر می کنی؟

من اگر لبخند بزنم،

شايد که ديگر اميدی نباشد

آرزويی نباشد

فريادی نباشد

روز هاست که هميشه می ترسم

من چه خواهم دانست؟

تو چه خواهی دانست؟

که روزی من - همان دختری زيبا -

به کدام دستفروش دوره گردی فروخته شوم؟

زينب، شاعر نوجوان افغانی عزيزم

20 اردی بهشت 1388- ورامين

* شعر از وبلاگ الياس علوی

** عکس از سمانه

[در نوجوانی] گاه خشم هايی در خانه منفجر می شود. شايد حالا به خاطر ما و به خاطر چهره ی سنگی ماست. گردبادی از کلمات خشن بر ما هجوم می آورد. در ها به هم کوبيده می شود. اما از جا نمی جهيم. در ها حالا به خاطر مقاومت ما به هم کوبيده می شود. عليه ما که بی حرکت پشت ميز مقاومت می کنيم؛ با خنده ای پر غرور. کمی بعد تنها در اتاق مان، آن خنده ی پر غرور يک باره ذوب خواهد شد و به های های گريه خواهيم افتاد.

فضيلت های ناچيز - ناتاليا گينزبورگ

Across the Universe's Clip

Across the Universe - Strawberry Fields Forever

The Beatles - Strawberry Fields Forever

چه خوب است

وقتی صدايم می کنی

خر

با گيسوی پُر از پروانه ...

نگاه کن

حالا هر چه قدر هم که تار های تو تاريک

شب های من

هميشه روشن است.

ديدی؟

گول خوردی

اين شعر نبود

نبض من بود

در انحنای لبخند تو

تا به اين جا که می رسی بخندی

حالا تو هی بخند و

بگو خر.

آسمانی من

الّلهم اشفی کّل المرضاء

الاّ خرانه ها

پی نوشت:

1-       توجه عاشقانه و اوج عشق زمانی می رسد که مردی و زنی، هر دو غريبه، در قطاری که به شرق بر می گردد شروع به صحبت می کنند.

خانم کروت، که او بود، گفت: «خب، کانيون را چه طور يافتيد؟»

همراهش گفت: «يک غار»

خانم کروت پاسخ داد: «چه تعبير مضحکی! حالا برايم چيزی بنواز.»

(رينگ لاردنر، «چه گونه داستان کوتاه بنويسيم»)

2- چه خوب گفتی علی ...

* عکس از من

چه فرقی می کند

شيوع ماه در کشاله های من

يا گرگ در رگ های تو؟

تا رگ به رگ شويم

خيابان ها را سر می برند

سر بن بست خدا

نگاه کن ...

چه پيامبر بيايد

چه کلاغ پر

چشمه های ما هميشه تگرگ می بارند.

کولی قرن ها می گردد

و زمين هنوز گرد است

عنکبوت که گوش ديوارت را پرده کند

آن وقت تو از قلم می افتی

من از رقم

عزيزم، زمانه ی رو.سپی گری ست

می خواهم به اسمم فکر کنم

لب که باز می کنم

بر پشتم می زنند

کمی بالا می آورم ته مانده ی شيره ام را

از شيرازه ی چشم

اين جا می گويند

تو در اقيانوس گم می شوی

و من در پيله خشک می شوم

می دانی

ساده است:

شکوفه

از بهار می ريزد

* نقاشی از ادوارد مونک - رقص زندگی (1899)

* عکس از من